Baba Evi

     Ne haftaydı dolu dolu, çok gezmeli, yemeli içmeli...sabahlamalı sohbetli...
     Hergün ayrı bir neşe ile uyandık, annemin sofrası kadar olmasa da, büyük aile sofraları kurduk evimizde, şenşakrak oturduk hergün karşılıklı ve ben hep şükrettim kardeşlerimin sevdiklerimin varlığı için. İyi ki büyük bir aileyiz dedirtti geçen günler. Baba evinde toplanırdı daha önceleri tüm kardeşler, annem ve babamın Trabzon u mesken tutması sonrası ben ağırlıyorum kardeşlerimi ama bir yanımız hep eksik :(
      Fal baktırdık Falcı Bacı ya, yorumlara güldük saatlerce. Hayaller kurduk hep beraber.

     Hamama gitmek için bile vakit bulduk biz bayanlar :)) Geçen yıl bir arkadaşımın sayesinde keşfettiğim Şengül Hamamına gittik, bizimkilerde beğendiler. Bir güzel kese ve kahve maskesi yaptırdık. Sonrasında Ankara Kalesi gezisi yapma planımız vardı ama öyle bir pestilimiz çıkmış ki, nerdeyse yarım yamalak gezdik oraları diyebilirim. Kendimizi eve zor attık :))
     Misafirlerimin bir kısmı Denizli den, bir kısmı da İstanbul dan gelmişlerdi. Hal böyle olunca Ankara nın serin akşamlarına vuruldular resmen. Onlar gece uykusunu, rüzgarı yaz akşamlarında hiç göremediklerinden hayran kaldılar havamıza ama benim için aynı şey geçerli değil. Ankara nın yazı sadece belki 1,5 ay oluyor. Bense yaz insanıyım, sıcak hava insanıyım ve nefret ediyorum soğuk serin havadan. Ankara nın 10,5 ayı kış :(( Şu son 6 yılımın dolmasını dört gözle bekliyorum. Planlarımızda bir değişiklik olmazsa bizde uçup gideceğiz sıcak havaya, denize ve doğaya doğru :)

Yukarıda gördüğünüz kuru çalı görünümlü şey, bir yılan iskeleti. Daha önce benim gibi yılanın iskeletini görmemiş olanlar çok şaşıracaktır. İskelete sahip olduklarını bilmiyordum. Ablamlar bizi ziyaret ettikten sonra memleketimiz Trabzon a gittiler. Malum fındık zamanı şimdi. Gittiklerinin ertesi günü fındığa başlamışlar ve dalda bu manzara ile karşılaşmışlar. Çekip bana gelen bu fotoya epey şaşırdım. Kaç yıldır ben de o bahçede fındık topladım, yuvasını çok gördüm ama canlısına bile rastlamamıştım. Eşim epey korktu fotoyu görünce. Ben bir daha asla girmem o bahçeye diyor :))) Ben mi? Girerim, korkarım ama yine de girerim. Özellikle annemle girerim. Çünkü o yılanla nasıl başedeceğini iyi bilir. Zehirli öi değil mi tanır. Zehirlisi pek bulunmaz bizim oralarda...en azından annem öyle diyor :))

 

Son iki fotoğraftaki fasülye ve kabak, annemle Nisan da diktiklerimiz. Fotoğraf atmış ablam, nasıl mutlu oldum, gübresini tohumunu ektiğimiz sebzenin yetiştiğini görmek nasıl bir mutluluktur anlatamam. Bildiğin duygusala bağladım görünce :)

Şimdi gözüm kulağım memleketten gelecek fotoğraflarda, hem mutlu oluyorum görünce, hem de hüzün çöküyor orada olamadığım için. Bu yıl gidemeyeceğim ama seneye mutlaka gitmeliyim.

Düğün Dernek, Misafir

     Görüşmeyeli dolu dolu geçti benim günlerim. Fotoğrafları yükleyip yazmaya bir türlü vakit bulamadım. Bugün daha sakin bir gün olmasını dileyerek başlıyorum anlatmaya :))
     Kızımın 3 haftalık yaz okulu sona erdi. Çok mutlu olarak ayrıldı Gazi Yaz Spor Okulundan. Çok çeşitli spor aktivitesi olunca, bir kısmını da hiç deneyimlememiş olan kızım, merak ve istekle gidip geldi hergün. Devam etmek istedi aslında ama ablamın kızı (24 yaşında), kızıma bakmakta gönüllü olunca vazgeçti. Bu hafta hep birlikteler, çokta eğleniyorlar beraber.

     Geçtiğimiz hafta sonu Sakarya da patronumun oğlunun düğününe gittik. Çok güzel bir kır düğünüydü ancak, şehirde öyle bir nem vardı ki, resmen insanın nefesini kesiyordu. Yapış yapış olduk, çıkışta saç fönümüzden eser kalmamıştı. Sabaha karşı 02:00'de evimize vardık, 07:30'da işe gittik. O halde kafam masaya düşe düşe çalıştım. Aynı günün akşamı da kaynımın düğününe gideceğim için, işten 1 saat erken çıkabildim. Kuaföre attım kendimi, eşim kızım ve yeğenimle hem uykusuz hem de son saatte yapılan hazırlıkla yetiştik düğüne. Bol bol göbek attık, eğlendik. Gelile damadı yolculayıp eve vardık, yine 02:00'yi buldu uyumamız. Ertesi gün yine iş... Durmadan sade kahve içerek ayakta kalmaya çalıştım. İçim dışım kahve oldu.

     Ertesi gün k.v. ve k.p. ikilisini yolcu etmek için iş çıkışı yine ziyarete gidelim dedik ama bir de baktık kaynımın kızının doğum günüymüş aynı zamanda. Dışarda yemek ayarlamışlar...bu sefer bittim ben dedim...uykusuz yorgun bu kaçıncı gün unuttum doğrusu. Hadeee mekana gitmeden hediye alalım dedik.(bu arada söylemeyi unuttum: İş çıkışı öncelikle İstanbul dan ablamın oğlunu Aşti den aldık) Hep beraber doğum gününe gittik. Yemek sohbet derken saat 10 olmuş. Vedalaşıp eve vardığımda göz altlarım çökmüştü. Eve ilk defa erken varınca çamaşır attım biraz makinaya, etrafı toparladım derken yine saat 01:00 oldu mu? :)))

     Bugün yine sade kahveye dadandım. Midem allak bullak içiyorum ki ayakta durayım :) Bu Cuma da İstanbul'dan hala kızı, Denizli den ablam, eniştem ve kızı geliyorlar. Onlar gelmeden erken uyumam lazım ama mümkün değil. Çünkü gelecekleri için çok mutluyum ve onların seveceği şeyler hazırlamak istiyorum, evimi temizlemek, odalarını hazırlamak vs. Geldiklerinde iş yapmadan dolu dolu sohbet edip hasret gidermek hayalim. İnşallah yetiştirebilirim tüm işleri :)

     İş arkadaşımdan ödünç aldığım çerez kitaplardandı bitti bile. Kısa hikayeler barındırıyor, kısa hikaye severler için güzel ama ben tam konuya odaklanıp içinde kayboluyorum derken bitiyor hikaye. Uzun soluklu kitaplar tercihim benim. Hikayelerin konuları da aslında tam benlik: cüzzam salgını, hayatını gemide yada gemicilikle geçirmiş insanların yaşamı, kölelik vs.
   

Blog Yazarlığı

 

      Başlığı böyle atınca pek havalı oldu, silsem mi derken...azıcıkta benim havam olsun dile kolay tam 10 yıl bitmiş yazmaya başladığım günden bu yana diye vazgeçtim :)
      16 Haziran 2008 de kızıma hamileyken başlamıştım yazmaya. O dönemler ne çok şey oluyordu yazacak. Hamilelikti, doğumdu, adım adım kızımın büyüme macerasıydı...Şimdilerde daha çok ailece yaptığımız geziler yada güncel konularda yazmaya çalışıyorum. Blogla birlikte kızımda büyüdü, Ekim in sonunda 10 yaşı bitiriyor...10 10 gidiyoruz bakalım.
     İnsanın okunduğunu bilmesi hoş bir duygu, istatistiklere bakıyorum ara ara...en çok okunan postum, kızımın doğduğundan 3 yaşına kadar kustuğu, pütürlü gıda yiyemediği, blendır annesi olduğum dönemlere ait 2 postummuş. Çok soru geliyor bu iki yazıma. İstekle cevap veriyorum, yardımcı olmaya çalışıyorum ailelere. O dönemler çektiğimiz sıkıntıyı bir biz biliriz bir de bizimle aynı sorunu yaşayanlar. Allah beterinden saklasın. İşte benim meşhur 10 yıldır takibi hiç azalmayan 2 postum:

cigneme-terapisticocugum-cigneyemiyor.

pütürlü gıda

Tatil Dönüşü

     Yaz ayları tatil ayları, haliyle bloglarda hep eski kayıtlar mevcut. Biz gidip geldik, hatta yeniden tatili özler olduk. İşlerden fırsat bulup baktıkça eski yazıları görmek sıkıcı oluyor. Farkettim ki epey vakit geçiriyormuşum blog listemi okumakla. Ellerim boş kaldı. arkadaşlar yazında okuyayım zevkle :)

     Deniz kenarına gidip denize girmeyenlerdenim ben. Çok nadirdir girdiğim. Seyrini seviyorum denizin yada karşısına geçip içkimi sigaramı alıp sohbetini seviyorum denizin. Varlığı mutlu ediyor beni. Yine bol bol baktım, içime çektim havayı suyu :)

        Benimde ayak fotom olmasınmıydı? Modayı geçte olsa takip ettim işte :)))

     Türkiye de görmek isteyipte kısmet olmayan, gidemediğim bir Çanakkale kaldı. Oraya da gidersem artık memleketimden başka hiçbir il beni çekmeyecek bundan eminim. Bu yıl ki tatil hakkımı bitirdim ama belki bir de bayramda kaçamak yapabilirim, çünkü yıllık iznimin sonuna geldim.
     Biz bu aralar gidip gelenleri izliyoruz, giderken uğurluyor, gelirken karşılıyoruz. Tatil dönüşü kızımı yaz spor okuluna verdik. İlk defa bir yeri beğenince balıklama atladık, iyiki öyle yapmışız. Akşamları çok yorgun ama bir o kadar da mutlu dönüyor eve :) Bugün de çok güzeldi, şöyle yaptık, şunu öğrendim deyişi var ki...evlere şenlik :)

Bordo Bereli- Ali BAYRAM & Ali Osman AKTAŞ

Merakla okunmayı bekleyen kitaplarımdandı Bordo Bereli. Bu konular çok ilgimi çekmese de, sırf amca oğlumun kitabın yazarlarından biri oluşu nedeniyle alınmıştır. Ancak öyle akıcıydıki anlatımı ve konusu öyle çekiciydi ki, okudukça bir baktım ki sonuna gelmişim bile. Kitabın devamı olacağı yazısını okuyunca çok sevindim.

Siyasetten hoşlanmayanların bile dikkatini çekecek bir kitap. Derin devlet, Pkk, gizli görevler , Türkiye deki faali meçhul cinayetler konuları işlenmiş. Tarihten notlar düşülmüş. Özellikle kitabın kahramanı Yeşil Ömer in hayat hikayesi insanın içine derinden işliyor demedi demeyin. Şimdiden 2. baskısı çıkmış bile.

Mutfağın Hatıra Defteri

Keşke derim, ben de unutulmaz anılar yaşadığım, aklımda hafızamda yer edinmiş, acı ve tatlı anılarımı böylesine akıcı, böylesine sade yazabilsem. Bazen komik, bazen hüzünlendiren anılar...hepsini derleyip biraraya getirmiş Leylak Dalı. Ayrıca denemek için sabırsızlandığım tarifler var içinde. Alalı birkaç hafta oldu, sırayla gidince ancak okuyabildim. Ah Ankara ve mahalle kültürü dedirtti. Halen birkaç mahallesinde süregelen ama unutulmaya yüz tutmuş komşuluklar...İçim cız etti çoğu yerde okurken. Bizde böyleydik, bizimde komşularımız böyleydi dedirtti. Emeğinize sağlık Sevgili Leylak Dalı :) 

Şeker Bayramı - Otizm'de Başarı Öyküleri&Gamze Benli

     Yıllardır ilk defa bir bayramı Ankara da geçirdik. 2 yıldır yaşadığımız semtte komşularımız oluştu. Yaşları bizden büyük olsalarda sıcak insanlar, komşuluğa değer veren, hal hatır soran kişiler sağolsunlar. İlk günün sabahı eşimin ailesine bayramlaşmaya gidip gelince, komşuları dolaştık bir bir.
Nasıl hoşuma gitti anlatamam, bir nevi evcilik oynadık :))) Sonra onlar bize geldiler, aynı şeyleri konuşup, aynı şeyleri yedik içtik :)) Arefe günü iyi bir ev hanımı olarak böreğimi yapıp, sarmalar sarmıştım, hem de ben :)
     Ben çalışıyorum diye gelmiyorlarmış, hatta üzülüyorlarmış bana. Balkondan bakıp halime acıyorlarmış. Her çalışan anne gibi, ben de akşam eve girer girmez koşturmaya başlıyorum, yemek, ufak toparlama, acil çamaşır vs. derken akşam 9 buçuktan önce oturamıyorum. Bu yüzden gelip rahatsız etmiyoruz seni diyorlar. Oysa çalışan kadınlarında komşuya ihtiyacı olduğunu anlattım onlara. Üstelik ben ekstra seviyorum bu işleri dedim, girin çıkın... 
     Bu arada kızım mezun oldu, karnesini aldı, 5.sınıfa geçti. Büyüdüğünü görmek mutlu ediyor, gururlandırıyor bizi :) Seneye O nunda hayat koşturmacası başlayacak, zorlu sınavlar kapıda. Tüm çocuklarımıza başarı ve şans diliyorum, yolları açık olsun, iyi insanlarla karşılaşsınlar :)

     Babalar gününü kutladık maaile, baba kızın komik halleriyle eğlendik epeyce :))

 

     En son Otizm'de Başarı Öyküleri'ni okudum, Gamze Benli'nin. Gamze Benli ile ilgili internette birşey bulamadım, yani nerede eğitim veriyor, hangi kurumda vs. Bilgisi olan varsa lütfen bana ulaşsın. Benim de 6 yaşında yeğenim var Otizmli. Devletin haftada verdiği 1 saat dışında eğitimi yok. Evde çok ihmal edilen bir çocuk ve benim elimden birşey gelmiyor. Annesi ne dediysek yapmamakta ısrarlı. Evde eğitimine devam etmeyince, yeğenimde hiçbir gelişme olmadı. Sayısız eğitim merkezi değiştirdiler, herbiri birbirinin aynı, boşa geçen 3,5 yıl :((  Otizm ile ilgili ne bulursam okuyorum, ne duyarsam bildiriyorum kardeşime ve eşine. Sayfalar döktürüp veriyorum. Çare arıyorum açıkcası ama en büyük yardımın, anne baba sevgisi ve ilgisi olduğunu biliyorum, birde yoğun eğitim.

                                                                          (Alıntı)